Ergens in onze Melkweg kunnen op dit moment maximaal drie extreem zware sterrenresten liggen die al duizenden jaren een subtiel, langgerekt signaal uitzenden. Dat signaal is zo zwak dat we het nog nooit hebben waargenomen. Maar volgens een nieuw rekenmodel zou het precies passen bij de zoekmethodes van toekomstige zwaartekrachtsgolf-
Ergens in een stofwolk, ver buiten ons zonnestelsel, zien astronomen iets dat er precies uitziet als een planeet die nog aan het ontstaan is. Dat is bijzonder: zulke "baby-planeten" zijn ongelooflijk zeldzaam om te spotten. Tot nu toe waren er wereldwijd maar twee van bevestigd. Deze nieuwe
Ergens diep in een koude, donkere gaswolk wordt op dit moment een zware ster geboren. Je kunt het niet zien met een gewone telescoop, want deze wolken zijn zo dicht dat licht er niet doorheen komt. Toch hebben astronomen nu voor het eerst op grote schaal kunnen meten hoe snel
Dertien miljard jaar geleden, toen het heelal nog maar een baby was, bestonden er al monsterlijk zware zwarte gaten. Ze wegen miljarden keren zoveel als onze zon. Hoe ze zo snel zo groot konden worden, is een van de grootste raadsels in de sterrenkunde. Nieuw onderzoek met röntgentelescopen brengt ons
Diep in de kernen van sommige verre sterrenstelsels knippert iets vreemds. Om de paar uur tot dagen schiet er plotseling een flits van röntgenstraling de ruimte in, om daarna weer stil te vallen. Dit herhaalt zich keer op keer, bijna als een kosmische vuurtoren. Astronomen noemen dit fenomeen een "
Een ster zo klein en koud dat hij nauwelijks licht geeft, met daaromheen een planeet die zo zwaar is als Jupiter. Klinkt onwaarschijnlijk, maar astronomen denken dat ze precies zo'n systeem hebben gevonden. Het gaat om de kandidaat-planeet PALTA-1 b, op zo'n 17 parsec
Op zo'n 400 miljoen jaar oud, dat is de ster K2-233. Vergelijk dat met onze eigen zon van 4,6 miljard jaar oud, en je snapt: dit sterrenstelsel is nog in de kinderschoenen. Rond deze jonge, actieve ster draaien drie planeten. Een van hen staat op het
Soms klopt er iets niet aan een ster, en juist dat kleine foutje leidt tot een bijzondere ontdekking. Een team astronomen bestudeerde een jonge ster in het sterrenbeeld Cepheus, een gebied waar nog steeds nieuwe sterren geboren worden. De ster gedroeg zich vreemd: hij stond niet op de plek waar
Een ster die ontploft, lijkt op een explosie die alles door elkaar mengt. Maar nieuw onderzoek aan de overblijfselen van zo'n explosie laat iets verrassends zien: sporen van de allerlaatste levensfase van de ster zijn nog steeds te herkennen, netjes gescheiden in de wolk van gas die overbleef.
Een planetoïde die soms harder oplicht dan verwacht, en soms juist minder. Dat is het raadsel rond Phaethon, een rotsblok van zo'n 5 kilometer groot dat regelmatig dicht langs de aarde scheert. Nieuw onderzoek laat zien waarom dit object zich zo wisselend gedraagt: zijn oppervlak is waarschijnlijk niet
Ergens op 3,5 miljard lichtjaar afstand botsen twee reusachtige groepen sterrenstelsels frontaal op elkaar. Het resultaat heet Abell 2744, en astronomen noemen het niet voor niets "Pandora's Cluster": het is een van de meest chaotische plekken die we kennen in het heelal. Nieuw onderzoek laat
Diep in de ruimte doven sterren langzaam uit, als kooltjes in een kampvuur die steeds minder licht geven. Maar bij de zwaarste, oudste exemplaren gebeurt iets vreemds: op een gegeven moment koelen ze ineens veel sneller af dan verwacht. Een nieuw onderzoek legt uit waarom. Het gaat om witte dwergen:
Soms blijkt een object in de ruimte verder weg te staan dan je dacht, gewoon omdat je betere meetapparatuur krijgt. Dat overkwam astronomen die het dwergstelsel KDG 162 bestudeerden. Met de Hubble-ruimtetelescoop ontdekten ze dat dit kleine sterrenstelsel verder van ons vandaan staat dan eerdere metingen lieten zien. KDG
Vlak na de oerknal zou het heelal nog maar net begonnen zijn met het bouwen van sterrenstelsels. Toch ziet de ruimtetelescoop James Webb (JWST) daar al grote, zware sterrenstelsels en verrassend heldere zwarte gaten. Dat is vreemd, want volgens de gangbare theorie over hoe het heelal zich ontwikkelde, zou daar
Op 30 augustus 2026 ging de Nancy Grace Roman ruimtetelescoop de lucht in. Over ongeveer een jaar begint hij aan zijn echte werk: het in kaart brengen van enorme delen van de sterrenhemel. Maar voordat die missie start, testen wetenschappers eerst grondig hoe het instrument reageert op verschillende soorten licht.
Ooit knalde er iets gigantisch tegen de jonge aarde aan. Die klap was zo hevig dat er een stuk van onze planeet afbrak en onze Maan ontstond. Nieuw onderzoek laat zien dat zo'n botsing niet stil en onzichtbaar verloopt. Sterrenkundigen zouden hem zelfs met telescopen kunnen zien oplichten,
Soms is één enkel moment genoeg om een hele planeet te ontdekken. Precies dat gebeurde bij de ster HD 715, een stralend heldere ster die je in theorie met een goede verrekijker zou kunnen zien. De Amerikaanse ruimtetelescoop TESS zag maar één keer iets voor deze ster langs schuiven. Dat
Soms is het ontbreken van iets net zo veelzeggend als een ontdekking. Dat overkwam astronomen die met de Hubble-ruimtetelescoop naar de asteroïde Bennu keken. Ze verwachtten een sliert van stof en gruis te zien, maar vonden niets. En juist dat niets vertelt wetenschappers iets belangrijks over hoe asteroïden zich
Soms vind je een naald in een hooiberg die er helemaal niet hoort te zijn. Sterrenkundigen bestudeerden een rij vreemde dwergsterrenstelsels, allemaal opvallend arm aan donkere materie. Maar een van de stelsels in die rij blijkt juist stampvol te zitten met het mysterieuze spul. Die ontdekking zet vraagtekens bij een
Ergens in het heelal, in een sterrenstelsel dat net zo gewoon is als het onze, kan nu misschien leven ontstaan. Maar waar dat precies gebeurt, is nog altijd een van de grootste vragen in de sterrenkunde. Een nieuw onderzoek probeert daar met een gigantische computersimulatie antwoord op te geven. Onderzoekers
Diep in een stofwolk, zo'n duizend lichtjaar van de aarde, is iets gevonden dat nog nooit eerder in de ruimte is waargenomen. Astronomen ontdekten een bijzondere variant van methanol, een eenvoudige organische stof die ook een bouwsteen kan zijn voor ingewikkeldere moleculen. Het bijzondere: in deze variant zijn
Soms sterft een ster, en daarna begint iets nieuws te groeien. Een team astronomen denkt bewijs gevonden te hebben voor een planeet die niet zoals de aarde ontstond, maar pas na de dood van zijn ster. Het zou de eerste "tweede generatie" planeet zijn die we ooit hebben
In het hart van onze Melkweg zweeft een superzwaar zwart gat: Sgr A*. Sterrenkundigen volgen al jaren sterren die er rakelings omheen draaien. Nu is er een nieuwe ontdekt die dichterbij komt dan ooit, en dat opent een unieke kans om Einsteins beroemdste theorie op de proef te stellen. De
Diep in het sterrenbeeld Orion groeit een jonge, zware ster. Om deze ster, SrcI genaamd, draait een schijf van gas en stof waaruit ooit misschien planeten ontstaan. Astronomen denken nu in die schijf een stof te hebben gevonden die we eigenlijk alleen kennen van meteorieten op aarde: ijzersulfide. Ijzersulfide, ook
Waarom heeft Venus een verstikkend dikke atmosfeer, terwijl Mars nauwelijks een luchtlaag heeft? En waarom lijkt de lucht om de aarde weer anders dan beide? Een deel van het antwoord ligt mogelijk in hoe vaak en hoe hard planeten in hun jeugd tegen elkaar botsten. Planeten ontstaan niet rustig. In